Red de krant: internetbelasting

krantenJa, je leest het goed: internetbelasting. De commissie Brinkman stelt het serieus voor in hun rapport (PDF) rond de toekomst van de krantenindustrie. Verwondering alom, hoewel het idee helemaal niet nieuw is. Vooropgesteld: ik draag de (grafische) krantenindustrie een warm hart toe. Dat warme hart voerde de afgelopen vijftien jaar talloze discussies over dit onderwerp, waarbij ik doorgaans met stomheid geslagen werd door de algemeen geldende gedachte dat kwalitatieve content onlosmakelijk gekoppeld moest zijn aan een papieren medium. “Echte journalisten schrijven voor een krant,” was zo’n opmerkelijke quote opgetekend uit -uiteraard- de mond van een journalist. Gechargeerd, maar deze geldende denkwijze heeft er voor gezorgd dat veel krantenuitgevers minimaal op zo’n tien jaar achterstand zijn komen te staan. Te lang bleef men ‘papier’ verkopen, in plaats van ‘informatie’.

Cross-communicatie is niet iets wat je als media bedrijf van de één op andere dag ‘even’ gaat doen: het vergt een leer- en ondekkingscurve die (om succesvol te kunnen zijn) geïmplementeerd moet raken in de poriën van een organisatie. Dat bereik je niet met een paar crossmedia projectjes om je welwillendheid op dit gebied te etaleren op een moment dat ’t paard eigenlijk al achter de wagen is komen te staan. Cross-communicatief denken dient een geïntegreerd onderdeel te zijn binnen de bedrijfsfilosofie, vóóral als media core business is. Kortom: een daadkrachtige visie op dit onderwerp had al meer dan een decennium geleden prioriteit nummer één moeten zijn van beleidsmakers en bestuurders in de krantenindustrie, want juist dát is het werk van beleidsmakers en bestuurders. Dat is -op enkele positieve gevallen na- bijna nergens gebeurd. Eérst moest maar ‘ns duidelijk worden waar het allemaal naar toe ging voordat er een visie ontwikkeld kon worden. Au. Naast de dalende verkoop van abonnementen komt daar nu door economische omstandigheden een sterk dalende verkoop van advertentieruimte bovenop. De noodklok klinkt.

nupuntenelDe dalende tendens in abonnementsverkoop zal nooit meer stijgend worden. Gratis beschikbare media met een ander verdienmodel verhinderen dat er een meerwaarde wordt herkend qua nieuwsvoorziening, waarbij de omlooptijd van 24 uur ook nog eens sterk achterhaald is geraakt in een ‘live’ wereld. De generatie die om emotionele redenen nog aan papier hecht als drager van nieuws sterft (letterlijk) langzaam maar zeker uit. Zelfstandige, papieren uitgevers zijn daardoor niet te redden met een financiële injectie uit een ‘internetbelasting’: weggegooid geld. Het enige dat het dagelijks terugkerend papier op de deurmat kan redden, is als het integraal onderdeel is van een cross-communicatief totaalconcept. Aangezien krantenuitgevers niet in staat zijn gebleken hun bedrijf als zodanig voldoende om te vormen, doet marktwerking z’n zuiverende taak. Het zou mij in deze omstandigheden niet verbazen als traditionele internetmedia op hun beurt krantenbedrijven opkopen om een aanvullend kanaal te genereren richting lezers. De Gigapica’s van GeenStijl op posterformaat op jouw deurmat. Gedrukte bijlages vanuit Nu.nl met achtergrondinformatie, indien gewenst. Regionale advertentiekranten van Marktplaats.nl.

Tekst-, nieuws- en beeldredacteuren van kranten die aanschuiven bij hun internetcollega’s. Drukkers en verspreiders in een nieuwe rol als ‘papieren’ channel van de digitale informatiefabriek. Inderdaad: in de ogen van velen de omgekeerde wereld. Maar staat de wereld momenteel toch al niet volledig op z’n kop..? Nieuwsvoorziening via ‘De Krant’ als zelfstandig instituut is ten dode opgeschreven, óók (lees: zelfs) met een indirect betaalmodel afgedwongen door de overheid. De enige mogelijkheid tot behoud van de waardevolle deelprocessen die wij gebundeld herkennen als ‘De Krant’, is ze individueel een plaats te geven binnen de nieuwe economische rangorde. Gelukkig geeft media-minister Plasterk nu al aan dat een dergelijke internetheffing er niet komt, maar wél dat hij o.a. nog eens gaat kijken naar wettelijke beperkingen op het gebied van samenwerken tussen media. Hoewel hij hiermee ongetwijfeld op samenwerking tussen commerciële- en publieke media doelt, kan dit ook broodnodige cross-communicatieve kansen voor de krantenindustrie bieden. Mits ze die herkennen en er voor open staan, natuurlijk…

Update 28-09-2007: In het licht van dit artikel zijn deze uitspraken van Wouter van der Meulen (Persgroep Advertising) een aardige aanvulling.

The year the media died…

De veranderingen in het media speelveld hebben flinke gevolgen voor de mechanismes waarbinnen adverteerders, uitgevers, televisiezenders, reclame- en mediabureau’s hun werk doen. Decennia lang was voor grote bedrijven de wijze waarop zij hun merken onder de aandacht van het grote publiek brachten een vaststaand draaiboek. Dat standaard draaiboek bestaat nog wel, maar is merkbaar minder effectief aan het worden. De centrale vraag voor al die industrieën en mediagiganten is hoe ze binnen de nieuwe situatie (voldoende) geld kunnen blijven verdienen. Over het ‘waarom’, ‘waarheen’ en ‘hoe’ kun je pagina’s volschrijven. Veel leuker is het om -precies volgens de nieuwe normen voor het overbrengen van een inhoudelijke boodschap- naar bovenstaande videoclip te kijken en luisteren. Daarin wordt op de melodie van Don McLean’s ‘American Pie’ een treffend overzicht gegeven van de (Amerikaanse) situatie, opgepikt via het Crossmedia Forum. Het is overigens ook nog eens een verdomd goed gezongen imitatie…

Unilever één op één met doelgroep

yunomiUnilever heeft het vrouwenplatform Yunomi gelanceerd. De zoveelste doelgroepsite, zou je op het eerste gezicht zeggen. Het unieke van dit initiatief zit ‘m in de zichtbaar aanwezige afzender: Unilever. Een fabrikant (corporate domain) die zelf direct interactief contact zoekt met zijn klanten (public domain) via een digitaal platform. Geen statische productsite, maar één op één communiceren met de eindgebruiker. Normaliter zijn dit soort formules het werkveld van uitgevers of particulieren met een goed idee, maar in dit geval neemt Unilever het heft in eigen hand. Een industriële reus met visie en lef, dus.

Hiermee schakelt Unilever een groot deel van de traditionele commmunicatieketen uit en uiteraard zijn de reacties divers. Het concept is vanzelfsprekend nog niet uitgekristalliseerd en betreft het een eerste, goede aanzet. Vanuit een corporate omgeving bekeken is dit een nieuwe stap op een ongeplaveid pad waarbij het project ook ongetwijfeld een interne leercurve tot doel heeft. De lancering is kort na de allerlaatste uitzending van ‘Life and Cooking’ gepland, dat na negen seizoenen van de buis werd gehaald. Unilever was hoofdsponsor van dat televisieprogramma voor eenzelfde doelgroep. Dit impliceert indirect dat Unilever het marketing- en communicatiebeleid van ‘oude’ naar ‘nieuwe’ media aan het verleggen is.

“Het nieuwe Benelux-platform biedt Unilever de mogelijkheid om een langdurige wederzijdse relatie aan te gaan met deze belangrijke consumentengroep. Dit past binnen onze strategie om relatiemarketing verder uit te bouwen,” zegt Ivonne Boumeester, Manager Consumer Relationships Unilever Benelux. Ik heb zelf de afgelopen twee jaar aan een vrijblijvende case study gewerkt volgens een soortgelijk model. Hoewel bewezen succesvol -het platform was in ‘sandbox mode’ al verantwoordelijk voor maar liefst 1/3e van verkoop, winst en stijgend marktaandeel in Nederland- ben ik er niet in geslaagd de handen voldoende op elkaar te krijgen voor de enorme meerwaarde van dat concept. Unilever toont met Yunomi dit inzicht wél. Kortom: een project om de komende tijd qua ontwikkeling met interesse te blijven volgen…

Basisboek ‘crossmedia concepting’

crossmedia_conceptingIndira Reynaert en Daphne Dijkerman naderen -onder redactie van Nicoline Fokkema- de voltooïng van het basisboek ‘crossmedia concepting’. Ondanks het mooie zomerweer zitten er op dit moment dus een paar mensen achter het toetsenbord en computerscherm te zwoegen, stel ik mij zo voor. Daphne op haar weblog: “Het crossmedia concept onderscheiden wij tussen een transmediaal (autonome) concept en een geïntegreerd (afhankelijk) concept. Beide conceptvormen hebben verschillende invloed op de wijze waarop je communiceert met het publiek. Het onderscheid is dan ook vooral relevant voor de gestelde doelen en doelgroepen en de manier waarop content over verschillende kanalen worden uitgesmeerd.”

Een voorproefje van de wijze waarop dit in hun boek vorm heeft gekregen, kun je hier in hoofdstuk één lezen. Het geeft een goed beeld van de theorie achter crossmediale ideeën, wat verder gaat dan één boodschap via verschillende media met de doelgroep communiceren. Een overzicht van de verdere inhoud tref je aan in de inhoudsopgave. Vanaf medio juli 2009 is het basisboek crossmedia concepting -met ISBN nummer 9789047300885- o.a. via de boekhandel verkrijgbaar.