Beste Floris

Floris Van Bommel schoenen

Dank je wel dat jij en alle mensen van de Van Bommel fabriek ooit deze schoenen hebben gemaakt. Ik loop al bijna heel mijn leven op ‘Van Bommels’. Al ver vóór jouw voornaam aan het familiemerk werd verbonden en ‘Floris’ synoniem werd voor de hippe tak van de schoenenfabriek. In het geval van het model hierboven ook de naam van iedereen in de schoenfabriek, want al hun namen zijn in het loopvlak de zool verwerkt. ’n Briljant leuk detail.

Ik heb geen idee hoe het model hierboven heet. Ik weet alleen de maat en breedte. En dat ik er al ongeveer drie jaar op loop. Het zijn de beste Van Bommels die ik ooit heb gehad. Punt. Niet alleen kwalitatief: ze zijn nog steeds niet tot op de draad versleten, zoals je kunt zien. Ook qua styling. In mijn beleving is het een nagenoeg tijdloos model. Spijkerbroek of pak: ze staan altijd. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik drie paar aangeschaft. Of tien, voor de rest van mijn leven.

Maar, ja: dat doe je als schoenen kopende consument niet. Tegen de tijd dat je jezelf realiseert hoe fijn schoenen zijn, is dat specifieke model uit de collectie. Oh, ik heb gezocht. Zeker. Online, naar een oude partij of zo. Bij elke uitverkopende schoenenzaak liep ik naar binnen, in de hoop op een restant gelukje. Het mocht niet zo zijn. Opperdepop.

Mede dankzij regelmatige poetsbeurten met Collonil kunnen ze er onder een pak nog nét mee door. Nog wel. Maar lang zal dat niet meer duren, vrees ik. Dan is het echt afgelopen. Vandaar deze open brief. Beste Floris, zou je willen overwegen een setje van dit meesterlijke en tijdloze model ongewijzigd opnieuw te produceren..?  Liefst genoeg om heel Nederland te bevoorraden. Zodat anderen ook (opnieuw) kunnen ervaren waarom ik zo’n fan werd van deze specifieke schoen. Maar maak alsjeblieft nog minimaal één paar. Maat 8, breedte G. Voor mij.

Het werkelijke probleem van Facebook..?

facebook mark zuckerbergJongeren lopen weg bij Facebook‘, lezen we de afgelopen tijd regelmatig. Of de onderzoeken waar die uitspraken op zijn gebaseerd wel of niet exact kloppen doet niet zo veel terzake. Het is voor iedereen overduidelijk dat Facebook eerder een thuishaven vormt voor huisdier minnende dames van middelbare leeftijd, dan van digitale hanggroep jongeren. Dat zou vooral worden veroorzaakt doordat de jeugd zich gecontroleerd voelt door ouders en familie op hetzelfde platform. Dit traditionele sociale thema klinkt als een plausibele oorzaak. Maar ik denk dat er meer aan de hand is.

Facebook is in feite internetje spelen in het klein, met een hekje eromheen. Binnen de Facebook omheining is alles gerangschikt en herkenbaar volgens de Facebook doctrine. Op wat gezeur over privacy instellingen en reclame na hebben ze dat best goed voor elkaar. Commercieël effectief ook. Mensen die niet van kinds af aan met alle oneindige mogelijkheden van het internet zijn opgegroeid vinden dat prettig. Die zogenaamde ‘digital immigrants’ hebben zichzelf ‘het internet’ moeten aanleren. Lastig, want dat internet houdt zich nu eenmaal niet aan het lineare, gekaderde denken dat deze generatie met de paplepel is ingegeven. Een boek begin je op pagina één, bij hoofdstuk één. Niet op de vijfde pagina na hoofdstuk tien. Zo hebben de juffen en meneren op de lagere school dag in, dag uit de volle klaslokalen geprogrammeerd. De generatie die een switch van een Mac naar Windows -of andersom- een hele stap vindt. Zij die op hersenstamniveau nog worden ontregeld door alle verschillende interfaces binnen de ontelbare verscheidenheid aan apparaten.

Native digital users mobile devicesHet frappante is dat de generatie die volledig digitaal is opgegroeid, de digital natives, daar geen enkele moeite mee heeft. Die switchen interfaces zonder er bij na te denken. Nintendo, Playstation, XBox, Mac, Windows, app, web, whatever: ze zijn gewend de functies achter de verschillende interfaces door elkaar te gebruiken. Tegelijkertijd. Denken er niet bij na. Die generatie vertoont online eenzelfde gedrag. Het ene moment is Snapchat handig, het andere moment Whatsapp. Online nomaden die hun online tools bij elkaar scharrelen op basis van moment, plaats en functie. Zonder zich serieus te hechten aan het achterliggende platform. Kaders zijn synoniem aan belemmering. Want morgen zitten we weer ergens anders, omdat het even beter uitkomt. Die generatie heeft de herkenbare geborgenheid van Facebook helemaal niet meer nodig. Alleen om af en toe ‘ns een blik te werpen op het familiegebeuren van thuis.

Dit is natuurlijk een gechargeerde schets. Maar als op hoofdlijnen er een kern van waarheid in zit, wordt Facebook langzaam maar zeker het bejaardenhuis op internet. Een online equivalent van de papieren krant, waarvan de gemiddelde gebruiker inmiddels 48 jaar is. Kernvraag is: gaat de jeugd op zoek naar een rustigere omgeving naarmate de leeftijd vordert, of faseert Facebook zichzelf vanaf nu alweer uit..?