Opmerkelijk..!

De familie van Karst T. hoeft de formele afwikkeling van zijn nalatenschap niet in de krant te publiceren, zoals dat doorgaans wel gebruikelijk is. Zonder verder in te gaan op dit nieuwsfeit, is de onderbouwing waarmee de rechter tot dit besluit is gekomen nogal opmerkelijk:

De rechter is het met de nabestaanden van T. eens dat dat het (de Staatscourant en twee dagbladen, red.) een onnodig kostbaar en achterhaald publicatiemiddel is, dat stamt uit de tijd dat toegang tot internet nog niet algemeen was.

De discussie over de krant als nieuwsdrager is zeker niet nieuw. Maar het is -voor zover bekend- de eerste keer in de geschiedenis dat de doorgaans zeer formele gerechtelijke macht het internet als medium verkiest boven de papieren krant. De rechter denkt dat dit type rechterlijke uitspraken in de toekomst misschien net zo goed op bijvoorbeeld rechtspraak.nl kunnen worden gepubliceerd.

Red de krant: internetbelasting

krantenJa, je leest het goed: internetbelasting. De commissie Brinkman stelt het serieus voor in hun rapport (PDF) rond de toekomst van de krantenindustrie. Verwondering alom, hoewel het idee helemaal niet nieuw is. Vooropgesteld: ik draag de (grafische) krantenindustrie een warm hart toe. Dat warme hart voerde de afgelopen vijftien jaar talloze discussies over dit onderwerp, waarbij ik doorgaans met stomheid geslagen werd door de algemeen geldende gedachte dat kwalitatieve content onlosmakelijk gekoppeld moest zijn aan een papieren medium. “Echte journalisten schrijven voor een krant,” was zo’n opmerkelijke quote opgetekend uit -uiteraard- de mond van een journalist. Gechargeerd, maar deze geldende denkwijze heeft er voor gezorgd dat veel krantenuitgevers minimaal op zo’n tien jaar achterstand zijn komen te staan. Te lang bleef men ‘papier’ verkopen, in plaats van ‘informatie’.

Cross-communicatie is niet iets wat je als media bedrijf van de één op andere dag ‘even’ gaat doen: het vergt een leer- en ondekkingscurve die (om succesvol te kunnen zijn) geïmplementeerd moet raken in de poriën van een organisatie. Dat bereik je niet met een paar crossmedia projectjes om je welwillendheid op dit gebied te etaleren op een moment dat ’t paard eigenlijk al achter de wagen is komen te staan. Cross-communicatief denken dient een geïntegreerd onderdeel te zijn binnen de bedrijfsfilosofie, vóóral als media core business is. Kortom: een daadkrachtige visie op dit onderwerp had al meer dan een decennium geleden prioriteit nummer één moeten zijn van beleidsmakers en bestuurders in de krantenindustrie, want juist dát is het werk van beleidsmakers en bestuurders. Dat is -op enkele positieve gevallen na- bijna nergens gebeurd. Eérst moest maar ‘ns duidelijk worden waar het allemaal naar toe ging voordat er een visie ontwikkeld kon worden. Au. Naast de dalende verkoop van abonnementen komt daar nu door economische omstandigheden een sterk dalende verkoop van advertentieruimte bovenop. De noodklok klinkt.

nupuntenelDe dalende tendens in abonnementsverkoop zal nooit meer stijgend worden. Gratis beschikbare media met een ander verdienmodel verhinderen dat er een meerwaarde wordt herkend qua nieuwsvoorziening, waarbij de omlooptijd van 24 uur ook nog eens sterk achterhaald is geraakt in een ‘live’ wereld. De generatie die om emotionele redenen nog aan papier hecht als drager van nieuws sterft (letterlijk) langzaam maar zeker uit. Zelfstandige, papieren uitgevers zijn daardoor niet te redden met een financiële injectie uit een ‘internetbelasting’: weggegooid geld. Het enige dat het dagelijks terugkerend papier op de deurmat kan redden, is als het integraal onderdeel is van een cross-communicatief totaalconcept. Aangezien krantenuitgevers niet in staat zijn gebleken hun bedrijf als zodanig voldoende om te vormen, doet marktwerking z’n zuiverende taak. Het zou mij in deze omstandigheden niet verbazen als traditionele internetmedia op hun beurt krantenbedrijven opkopen om een aanvullend kanaal te genereren richting lezers. De Gigapica’s van GeenStijl op posterformaat op jouw deurmat. Gedrukte bijlages vanuit Nu.nl met achtergrondinformatie, indien gewenst. Regionale advertentiekranten van Marktplaats.nl.

Tekst-, nieuws- en beeldredacteuren van kranten die aanschuiven bij hun internetcollega’s. Drukkers en verspreiders in een nieuwe rol als ‘papieren’ channel van de digitale informatiefabriek. Inderdaad: in de ogen van velen de omgekeerde wereld. Maar staat de wereld momenteel toch al niet volledig op z’n kop..? Nieuwsvoorziening via ‘De Krant’ als zelfstandig instituut is ten dode opgeschreven, óók (lees: zelfs) met een indirect betaalmodel afgedwongen door de overheid. De enige mogelijkheid tot behoud van de waardevolle deelprocessen die wij gebundeld herkennen als ‘De Krant’, is ze individueel een plaats te geven binnen de nieuwe economische rangorde. Gelukkig geeft media-minister Plasterk nu al aan dat een dergelijke internetheffing er niet komt, maar wél dat hij o.a. nog eens gaat kijken naar wettelijke beperkingen op het gebied van samenwerken tussen media. Hoewel hij hiermee ongetwijfeld op samenwerking tussen commerciële- en publieke media doelt, kan dit ook broodnodige cross-communicatieve kansen voor de krantenindustrie bieden. Mits ze die herkennen en er voor open staan, natuurlijk…

Update 28-09-2007: In het licht van dit artikel zijn deze uitspraken van Wouter van der Meulen (Persgroep Advertising) een aardige aanvulling.